wierzycie w cuda ?

ja wierze, pomiędzy 2 a 6 nad ranem, później przestaje, od 6 do 8, marze, o różnych dziwnych rzeczach, tak dla sportu, później przestaje. Od 8 do 15, skupiam się, staram sie być skupiony i skoncentrowany  maksymalnie, nie wiem na czym, na różnych dziwnych rzeczach, podobno skupienie i koncentracja są OK, ja tam nie wiem ale mojemu szefowi się to podoba, więc niech będzie, później przestaje. Od 15 do 16 wracam do marzeń, bardzo lubię marzyć, chociaż to już nie modne, teraz trzeba być realistą, ponoć takie czasy dziwne mamy, ale ja lubię marzyć, dlatego do tego wracam, później przestaje. Od 16 do 16:15 odpoczywam, od wszystkiego i od wszystkich, odpoczynek jest potrzebny. Po 16:15 do 21 wracam do twardych realiów, wypoczęty, po 15minutowym wypoczynku i pracuje nad sobą, pod każdym względem, to dla mnie bardzo ważne. Od 21:02 do 24, marnuje czas, nie robie nic, tu sie przejdę, tam zerknę, to przesunę, tamto przestawię, z tym porozmawiam, kogoś wyśmieję, coś napiszę, coś posłucham, no tak w skrócie to marnuję ten czas, nie ma sie co rozpisywać, od 0:00 do 2:00 śpię bo sen jest bardzo potrzebny człowiekowi. I zaczynam od początku…. aha prawie bym zapomniał. Pewnie sie zastanawiacie co robię od 21:00 do 21:02, wierzę, w tym czasie, wierzę w prawdziwą miłość, mam na to 120 sekund, według mnie i tak o jakieś 83 sekundy za dużo, ale niech będzie.

co porabiam…

więc tak: załatwiam niepozałatwiane, pokonuje niepokonane, odkrywam nieodkryte, maluje niepomalowane, czytam nieprzeczytane, sprzątam nieposprzątane, kocham niekochane, godzę niepogodzone, wyjaśniam niewyjaśnione, tłumaczę niewytłumaczone, montuje niezamontowane, składam nieposkładane, uświadamiam nieuświadomione, lubię nielubiane… i tak 24h na dobę, 7 dni w tygodniu, 12 miesięcy w roku…. a gdy się zmęczę… nie odpoczywam, bo szkoda mi czasu… a tak na poważnie, to siedzę, czasami leżę i myślę tak: “fajnie by było coś zrobić, cokolwiek…tak żeby…”

preferowane gatunki muzyczne…

Muzyka? Czym dla Was jest? Czasami dochodzę do wniosku, że dla mnie jest wszystkim, ale to takie naiwne i puste. Nie tworze, co nie przeszkadza mi w surowej ocenie. Lubię poszukiwać, przesłuchiwać, oceniać, polecać lub odradzać. Czego tak naprawdę słucham? Hmmm, na co dzień muzyki (jak sie ostatnio dowiedziałem :/) dla ćpunów (cokolwiek to znaczy), pomijając, każdy pierwszy i ostatni wtorek miesięcy nieparzystych, wtedy tylko i wyłącznie litewskich psalmów, w wigilię wigilii, disco polo, w środy po 16 – ostry rok, w każdy tłusty czwartek – opery, zagryzając parówkę. W soboty zakładam białe rękawiczki, słucham techno,gwiżdżąc w mój ulubiony gwizdek. Bardzo lubię piątki w roku przestępnym, wtedy odpoczywam przy ambientowych klimatach, natomiast w niedziele wszystkich miesięcy zaczynających się na literę “M” – bawię się przy breakebeatach, dubstepach i klimatach funky. Poniedziałki (też ich nie lubię) pomiędzy 9 rano a 13, koniecznie po pierwszej kawie ale w czasie drugiej – zakładam glany i poguję na klatce schodowej mojego bloku, razem z sąsiadką i jej kilkoma kotami. W czwartki – wykluczając te tłuste, te nudne i te w których jestem zmęczony, upajam się muzyką ludową, narodów południowo-wschodnio afrykańskich. W wielkim skrócie – wszystkiego słucham… No może prawie wszystkiego.

przemawiam…

…do Ciebie, w ten nietypowy sposób. Mam nadzieję, że słuchasz. Wszystko to o czym rozmawialiśmy godzinami, wpatrując się w siebie nawzajem, wszystko to, o czym myśleliśmy, bez słów, czytając z oczu, przekazując myśli dotykiem, milcząc w ten wymowny sposób. Będzie miało miejsce, wydarzy się, tak po prostu. Tylko daj mi czas, trochę więcej czasu. Poukładam to co nie poukładane, pozamiatam to co zostało nie pozamiatane kiedyś. Ogarnę to wszystko. Obiecuję. Cierpliwości…

pesymista ponoć.

Podobno nim jestem. Dzisiaj sie dowiedziałem. Nie wiedziałem prędzej, nigdy nad tym nie myślałem, więc dosyć fajnie jest się dowiedzieć czegoś nowego o sobie po 22latach. Przyjąłem do wiadomości. Jestem i już. Przecież nie zmienię tego ot tak sobie. Dopijamy piwo, poruszamy setki innych tematów, mniej lub bardziej ciekawych, nie pamiętam już w sumie o czym rozmawialiśmy, czyli raczej mniej ciekawych. Idę, moknę, wkurzam się na te latarnie, które świecić powinny, a nie świecą w ogóle. Pesymista, ale tak właściwie dlaczego. Zastanawiam się, potykam się o coś, wkurzam się jeszcze bardziej na te cholerne latarnie. No tak, wkurzam się na wiele rzeczy, wkurzam się wtedy, gdy otwieram gazetę, a raczej onet.pl. Rydzyk zakłada partię, ktoś kogoś pozywa o coś, brat zabił siostrę, gdzieś tam powódź, trzęsienie ziemi, moda na emigrację trwa, kolejna edycja gwiazd tańczących na czymkolwiek, Polska znów przegrała, ktoś strajkuje, kryzys na giełdzie, karambol na autostradzie, ktoś umiera a umrzeć nie powinien, pijana 12-latka trafia na izbę. Wkurzam się, na to wszystko i na wiele innych spraw, ale jak sie tu nie wkurzać? Co gorsza, wiem, że tak było, jest i będzie. Jestem świadomy, że lepiej być nie może. Taki już jest ten Świat. To wystarczy, żeby nazywać mnie pesymistą? Chyba tak. Może by tak… postarać się to zmienić, być optymistą, przestać marudzić i wkurzać się. Nawet Łona na jednej ze swoich płyt, mówił, że “Frużki wolą optymistów”, może wtedy było by mi troszkę łatwiej, jakoś by sie to wszystko poskładało do kupy. Piwo smakowało by lepiej, latarnie nie koniecznie musiały by świecić, bo i po co, Polska by zaczęła częściej wygrywać, sądy narzekały by na brak pracy, autostrady były by szersze, ludzie by tak po prostu nie umierali i nie zabijali sie nawzajem, inwestorzy liczyli by tylko zyski, gwiazdy zamiast tańczyć, zaczęły by zajmować sie tym co naprawdę im wychodzi, każdy by zarabiał wystarczająco, 12latki zamiast alkoholu znów piły by Kubusia, a Rydzyk został by pustelnikiem i moglibyśmy o nim zapomnieć. He, optymizm jest fajny, na pewno lepszy od pesymizmu, zawsze staram wybierać się to co najlepsze. Teraz już mi się nie chce, być optymistą, śpiący jestem troszkę, więc jutro, tak jutro obudzę się, pójdę do łazienki i gdzieś pomiędzy, myciem zębów a ubieraniem skarpetek, przykleję sobie na twarz taki wielki uśmiech. Do plecaka zapakuje, zapasy dobrego humoru. I pójdę, studiować, będąc optymistą, nie zauważając tego całego syfu, który nas otacza. Zobaczymy jak to jest wtedy.

życia radość…

Kolejny taki dzień, pobudka, praca, coś tam, maraton po kanałach telewizyjnych przy spóźnionym obiedzie, i nagle to, ta scena, w jakimś tam serialu, czy cokolwiek to było. Babcia jakaś, mówi do dziadka, jeszcze bardziej jakiegoś, coś tam, nie mam pojęcia co, przecież nie słuchałem, po prostu trenowałem kciuk, na pilocie, ale mimo to, wpadło do głowy, przeleciało przeze mnie, poobijało resztki moich, przepalonych szarych komórek pobudzając synapsy. “Radość życia”. Schabowy w moich ustach odsapnął sobie z ulgą, przestałem go żuć, mizeria się uśmiechnęła, bo odłożyłem na bok, tylko ziemniaki przyjęły tą całą sytuację ze stoickim spokojem, im zawsze wszystko było obojętne. Zaczęło się, myślę, “Radość życia”, co to tak właściwie jest? Gdzie występuje, w jakim środowisku najlepiej się rozwija, czym się żywi, czy to się rozmnaża? żyworodne? Jest pod ochroną? Kiedyś coś tam słyszałem, jakieś historie, opowieści, legendy? Wydaje mi się, że nawet kiedyś widziałem, może nawet poczułem, nie mam pewności. Nie chce mi się, dalej o tym myśleć, męczę sie tym, przełknąłem kotleta, zamieszałem w mizerii, uśmiechnąłem się do ziemniaków. Jakiś film zobaczę, wypiję piwo, położę się, zasnę, bo rano trzeba zacząć kolejny dzień, może lepszy, oby. Pomyślę o tej “Radości życia”, kiedyś tam, może, przy jakiejś okazji.

tak to jest…

…leżymy, odpoczywam, nie myślę, czasem skinę głową, słucham przecież, nie chce mi się nic, nagle to czego sie obawiałem… pytanie, musze odpowiedzieć, no ale jak ? przecież mógłbym powiedzieć, że kocham, była by to prawda ? nie wiem. Równie dobrze mógłbym powiedzieć, że lubię, jak by sie to miało do stanu rzeczywistego? Nie wiem, powiem, że szanuję, to takie uniwersalne, ale czy na pewno? Nie chcę, nie kocham, nie lubię, nie szanuję, co by było, gdybym tak odpowiedział? Ciekawość, nie ryzykuję, nie wiem co powiedzieć, nie znam się, nie chce mi się, przecież nigdy nie potrafiłem, wyrażać swoich uczuć, nazywać ich po imieniu, nie możemy po prostu dalej leżeć? Wzdycham, co robić? czeka na odpowiedź, hmm, “sikać mi się chcę” – mówię, wstaje, wychodzę, zyskuje na czasie, wracam, udaje, że nie było pytania, leżymy. Udało się. Ufff